مولاي من هرگز نگويم بيا دست من بگير عمريست گرفته اي مبادا رها كني
كربلا يا كربلا آشفته حالم كرده اي
مبتلا در رنج و غم با صد ملالم كرده اي
كربلا يا كربلا گويا تو را ديدم به خواب
كين چنين بربوده اي جان من تو صبرو تاب
قتلگه را ياد آرم بس پريشان ميشوم
دست غم بر سر زنم از ديده گريان ميشوم
اي غريب بيكفن تا چند نالم از غمت؟
سوخت جان عالمي اي جان من از ماتمت
من همين دانم شدي مظلوم و بي ياور فدا
گريم و نالم بسوزم تا بكي زين ماجرا؟
دوستان از بصرم خون جگر مي آيد
سينه سوزان شده از آه شرر مي آيد
ناله ام زار و غمم بي حد و مر مي آيد
اربعين آمد و اشكم ز بصر مي آيد
(گوئيا زينب محزون ز سفر مي آيد)
خاك ماتم همه ريزيد بسر اهل عزا
رسد از شام بلا قافله ي كرب و بلا
بهر تسليه ي زهراي بتول عذرا
جرس از سوز جگر نالد و گويد به ملا
( كه سكينه بسر قبر پدر مي آيد)
هر طرف زينب و كلئوم ز غم شور انگيز
هر يكي ناله كنان اشك فشان عنبر بريز
ناله سازند كجائيد اخا جان عزيز
اي صبا گوي به عباس كه از جا برخيز
( ام كلئوم تو خم گشته كمر مي آيد)
دلتنگ خاك به سر كن بجهان بهر حسين
ياد كن از الم بيحد و بي مر حسين
و اعجب اهل ولا از غم و از صبر حسين
صامتا از چه نگفتي كه سر قبر حسين
( عابدين خون جگر ديده و تر مي آيد )
هرچند چنين شادم ،هرچند كه خوشحالم
آرام و غريبانه،مي گريم و مي نالم
اي موج كه افتادي ،آرام به فنجانم
اي نيمه پنهانم ،آشفته مكن حالم
من رفتم و بايد رفت ، اما چه كنم اي دل
مي آيد و مي آيد،تقدير به دنبالم
هم بغض من و شعرم ، اي چهره رويايي
يك روز نمي پرسي،از آينه احوالم؟
در اوج شكيبايي اين حال من است امروز
دلگيرم و دل شادم، غم دارم و خوشحالم
ولي افسوس كه به جاي افكارش،
زخم هايش را به ما نشان دادند و
بزرگ ترين دردش را بي آبي دانستند...اين روزا ديگه حتي غصه هم سراغم نمياد...
از همه چيز خسته ام! بهار،پاييز،زمستون،تابستون...
دوباره :بهار،،پاييز،زمستون،تابستون...همه چيز تكراريه!
نه! ديگه حسي هم برام باقي نمونده! ياد اين جمله مي افتم كه
ميگفت:وقتي برگاي پاييزي رو زير پات له ميكني به يادت بيار
اينا همون برگايي اند كه يه روز بهت نفس ميدادن!
اما الان ديگه نه نفسي هست و نه برگ پاييزي...!!!
همه چيز براي مرگ من آمادست!گنجيشكاي روي درخت هم ديگه
آواز نميخون! كلاغا ديگه كلافم كردن! خبري از خورشيد خانوم نيست!
اما نه! مرگم ديگه به من اعتنايي نميكنه!
يه روزي همش اين جمله رو تكرار ميكردم:تو به دنيا نيومدي كه دنيا
رو تغيير بدي!اما با خودم مي گفتم مگه نه اين كه آدم هر كاري كه بخواد
ميتونه انجام بده؟خوب منم ميخوام دنيا رو تغيير بدم!اما الان ميگم من به
دنيا نيومدم كه آدما رو تغيير بدم من اومدم تا خودم و تغيير بدم...
اما مثل اين كه منم ديگه تغيير ناپذيرم!مگه اوني كه بايد بياد،بياد و ..
ميدونم كه اونم ديگه خبري از ما نميگيره!
اين روزها چقدر درد بودن تك تك سلولام و تو تنگنا گذاشته!!!
رو آسمونا بنويس
ناي پريدن ديگه نيست
تو چشماي قاصدكا
شوق رسيدن ديگه نيست...
اي كه كردي ز صفا رشك منا كرب و بلا را
به ره دوست تو دادي سر تسليم و رضا را
داستان غم تو سوخت دل اهل ولا را
خسرو غرقه به خون، غرقه ي خون بين دل ما را
((سوي ما بين كه به سوي تو ببينيم خدا را))
دل جمعي ست ز اسرار تو آشفته و حيران
كه لب تشنه بدادي سر و جان در ره جانان
خضر با اينكه ز تو يافت ره چشمه حيوان
آب مهريه ي زهرا و تو لب تشنه دهي جان
((مصلحت بود ندانم چه در اين كار قضا را))
به عراق آمدي اي خسرو خوبان تو ز بطحا
جمع گشتند به دورت ز جفا لشگر اعدا
از پي ريختن خون تو اي سيد والا
از چه كشتند تو را تشنه لب اندر لب دريا؟
((اي لب لعل تو بخشيده حيات آب بقا را))
گفت زينب به برادر تو ببين حال خرابم
بنگر سوز دل غم زده و چشم پر آبم
تو شدي كشته و رفته است ز دل طاقت و تابم
ساربان دست تو از بند جدا كرد كيايم
((زان جفا پيشه كه ديد از تو بسي مهر و وفا را))
قیامت بی حسین غوغا ندارد"
شفاعت بی حسین معنا ندارد"
حسینی باش كه در محشر نگویند"
چرا پرونده ات امضاء ندارد؟
دل را اگر از حسین بگیرم چه كنم
بی عشق حسین اگر بمیرم چه كنم
فردا كه كسی را به كسی كاری نیست
دامان حسین اگر نگیرم چه كنم
کاش بودیم آن زمان کاری کنیم
از تو و طفلان تو یاری کنیم
کاش ما هم کربلایی می شدیم
در رکاب تو فدایی می شدیم
شهادت سالار شهیدان را به همه تسلیت میگم
علي يعني تمام آفرينش
علي يعني چراغ راه بينش
علي يعني عدالت رادمردي
علي يعني علاج دردمندي
عيد غدير بر تمام شيعيان مبارك.
